وروزها که یکی پس از دیگری آینده را می آورد

و من در کشاکش این گذشته و آینده نیمه میشوم .

نیمی برای روزهای رفته و نیمی برای روزهای مانده .

اکنون نیمی از مرا میبینی که در برابرت ایستاده است .

 تو می دانی من در کجای این بازی زمانم؟

 نه چگونه باید بدانی؟

 تو که خود نیمی از است یا بود ِ خود هستی!!

 صفحه های تقویم ورق میخورد و همه را به دو نیم میکند .

 این سوال ِ همه میشود .

من هستم یا بودم؟

تو هستی یا بودی؟

اوهس..

ما ..

آنها ..

...

از پنجره ی تاکسی نگاهم را گرفت

 بیلبرد کنار اتوبان

تصویر یک کودک ده یا دوازده ساله در حال نگاه کردن به یک خانه روی دفتر نقاشی اش بود . و بالای سرش نوشته بود

تو فکر یک سقفم

با خودم گفتم حتما پدر این کودک نیز به سقفی نرسیده که پسرش از این سن به جای کشیدن گل و درخت یا بازی کنار دوستانش باید دست به زیر چانه بکوبد و در فکر یک سقف باشد . شاید هم تامین مسکن برای فرزندان به عهده ی خود فرزندان است  و از آلان به جای خرید کتاب و وسایل بازی باید یه پدرانشان بگویند ما آنها را نمیخواهیم و تو فکر یک سقفیم!! . احتمالش هم هست که خبری به کودک رسیده که کره ی زمین درحال کوچک شدن است و بشر آینده مشکل مسکن خواهد داشت .  که این نکته ذهن اورا مشوش کرده که از الان به تو فکر یک سقف برای زندگی آینده اش باشد . یا اینکه اخباری در رابطه با تحویل بروز مسکن های مهر شنیده و هر جور که حساب کرده دیده به او چیزی نمیرسد چون کودک است و قاعدتا مجرد  و باید همچنان فقط در فکر یک سقف باشد . یا شاید پدرش خانه ی مهر را گرفته و حساب کرده و دیده اگر پدرش 99 سال دیگر قسط بدهد با احتساب 45 سال سن الانش  144 سال خواهد داشت و در آن موقع شاید بچه اش را هم نشناسد (تازه به شرط حیات و تک فرزندی . حالت های دیگر برای ادامه مطلب غیر قابل تصور است) . یا اینکه اگر پدرش انشاالله  45 سال دیگر عمر کند و همین امروز خانه مهر را تحویل بگیرد و در سن 90 سالگی به رحمت ایزدی ببرندش تازه پدرش 45 سال قسط داده و 54 سال قسط دیگر مانده که احتمالا او باید پرداخت کند . که با حتساب سن دوازده ساله خودش با ید تا سن 66 سالگی قسط خانه پدری را بدهد . پس خودش چی؟! .باز هم باید در فکر یک سقف باشد . با این حساب تکلیف من که الآن 26 سالم است و هنوز مجرد هم هستم معلوم است .

باید تو فکر یک سقف باشم از الان تا ...

((طرح از پدرم))

دردم نگفته به ز طبیبان مدعی

باشد که ازخزانه ی غیبم دوا کنند